Wygrana z Bankiem Millennium S.A.! Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 27 lutego 2025 r. ws. sygn. akt XXVIII C 4945/21 unieważnia umowę z 2006 roku

Sąd Okrę­go­wy w War­sza­wie 27 lute­go 2025 roku wydał wyrok w spra­wie prze­ciw­ko Ban­ko­wi Mil­len­nium S.A. (sygn. akt XXVIII C 4945/21). Sąd w cało­ści unie­waż­nił umo­wę kre­dy­tu hipo­tecz­ne­go zawar­tą w czerw­cu 2006 roku i zasą­dził na rzecz kre­dy­to­bior­cy kwo­tę 364 436,18 zł wraz z odset­ka­mi usta­wo­wy­mi za opóźnienie.

Prze­bieg postę­po­wa­nia w Sądzie I instancji

Postę­po­wa­nie przed Sądem Okrę­go­wym trwa­ło bli­sko czte­ry lata. Poni­żej przed­sta­wia­my klu­czo­we fak­ty i eta­py tej sprawy:

• Kwie­cień 2021 r. – Wysła­nie pozwu do Sądu Okrę­go­we­go w War­sza­wie. Żąda­nie głów­ne doty­czy­ło usta­le­nia nie­waż­no­ści umo­wy, a żąda­nie ewen­tu­al­ne zapła­ty kwo­ty 90 095,07 zł.
• Lipiec 2021 r. – Bank zło­żył odpo­wiedź na pozew, wno­sząc o odda­le­nie powódz­twa. Pod­niósł w niej zarzut przedaw­nie­nia, kwe­stio­no­wał wyli­cze­nia oraz inte­res praw­ny powo­da, a tak­że utrzy­my­wał, że umo­wa nie zawie­ra nie­do­zwo­lo­nych posta­no­wień umow­nych, jest waż­na i powin­na być nadal wykonywana.
• Paź­dzier­nik / Listo­pad 2021 r. – Sąd wydał posta­no­wie­nie o pomi­nię­ciu zeznań świad­ków zgło­szo­nych przez bank. Zobo­wią­zał nas do zło­że­nia repli­ki oraz zapla­no­wał prze­słu­cha­nie pra­cow­ni­ka fir­my Expan­der, któ­ry pośred­ni­czył w pro­ce­sie udzie­la­nia kredytu.
• Maj 2022 r. – Kan­ce­la­ria zło­ży­ła ofi­cjal­ną mody­fi­ka­cję powódz­twa w opar­ciu o teo­rię dwóch kon­dyk­cji. Żąda­nie głów­ne zosta­ło roz­sze­rzo­ne do kwo­ty 364 436,18 zł.
• Listo­pad 2022 r. – Odby­ła się roz­pra­wa zdal­na, pod­czas któ­rej prze­słu­cha­no Klien­ta Kan­ce­la­rii. Z uwa­gi na zło­żo­ny przez bank wnio­sek o wyłą­cze­nie sędzie­go, spra­wa zosta­ła odro­czo­na bez terminu.
• Sty­czeń 2023 r. – Sąd w peł­ni odda­lił wnio­sek ban­ku o wyłą­cze­nie sędzie­go. Bank zło­żył zaża­le­nie na tę decy­zję, któ­re w póź­niej­szym eta­pie pro­ce­su wycofał.
• Poło­wa 2023 r. – Kolej­na decy­zja pro­ce­du­ral­na sądu – wyda­no posta­no­wie­nie o pomi­nię­ciu dowo­du z opi­nii bie­głe­go sądo­we­go oraz kolej­ne­go świad­ka. Stro­ny zosta­ły zobo­wią­za­ne do zło­że­nia sta­no­wisk koń­co­wych, co Kan­ce­la­ria uczy­ni­ła we wrze­śniu 2023 roku.
• 27 lute­go 2025 r. – Roz­pra­wa fina­ło­wa. Sąd zamknął roz­pra­wę i ogło­sił wyrok.

Co zna­la­zło się w wyroku?

Sąd Okrę­go­wy w War­sza­wie w cało­ści uwzględ­nił nasze rosz­cze­nie główne:

1. Usta­le­nie nie­waż­no­ści umo­wy o kre­dyt hipo­tecz­ny nr KH/1076/05/2006 z dnia 13 czerw­ca 2006 r.
2. Zasą­dze­nie od ban­ku na rzecz powo­da kwo­ty 364 436,18 zł z odset­ka­mi usta­wo­wy­mi za opóź­nie­nie liczo­ny­mi od dnia 16 lute­go 2023 r. do dnia zapłaty.
3. Obcią­że­nie ban­ku kosz­ta­mi pro­ce­su w cało­ści (osta­tecz­nie usta­lo­ny­mi na kwo­tę 11 834 zł i zapła­co­ny­mi przez bank).

wyrok_SO w Warszawie_27_02_2025_XXVIII C 494521

Klu­czo­we moty­wy praw­ne Sądu

Sąd w pisem­nym uza­sad­nie­niu szcze­gó­ło­wo wyja­śnił, dla­cze­go racja leży po stro­nie Klien­tów Kancelarii:

• Ist­nie­nie inte­re­su praw­ne­go: Sąd potwier­dził, że powód ma pra­wo żądać usta­le­nia nie­waż­no­ści całej umo­wy (art. 189 k.p.c.). Samo zasą­dze­nie zwro­tu pie­nię­dzy nie roz­wią­za­ło­by pro­ble­mu na przy­szłość. Tyl­ko unie­waż­nie­nie umo­wy trwa­le usu­wa tok­sycz­ny kon­trakt z obro­tu praw­ne­go i pozwa­la na wykre­śle­nie hipo­te­ki z księ­gi wieczystej.
• Brak przedaw­nie­nia rosz­czeń: Zarzut przedaw­nie­nia pod­no­szo­ny przez bank oka­zał się nie­traf­ny. Sąd powo­łał się na orzecz­nic­two TSUE (spra­wa C‑485/19) oraz uchwa­łę Sądu Naj­wyż­sze­go (III CZP 6/21). Bieg przedaw­nie­nia dla kon­su­men­ta nie może roz­po­cząć się, zanim dowie­dział się on o nie­uczci­wym cha­rak­te­rze zapi­sów w umo­wie. W tej spra­wie nastą­pi­ło to w 2018 roku, więc przy 10-let­nim ter­mi­nie przedaw­nie­nia (dla rosz­czeń sprzed nowe­li­za­cji prze­pi­sów) ter­min ten bez­względ­nie nie upłynął.
• Pomi­nię­cie opi­nii bie­głe­go: Sąd uznał, że dowód z opi­nii bie­głe­go na oko­licz­ność ryn­ko­wo­ści kur­sów walut jest zbęd­ny. Umo­wa zawie­ra­ła klau­zu­le nie­do­zwo­lo­ne i była nie­waż­na od same­go począt­ku, a spo­sób jej wyko­ny­wa­nia przez bank nie miał wpły­wu na tę ocenę.

Wyrok jest pra­wo­moc­ny. Bank wydał zgo­dę na wykre­śle­nie hipo­te­ki, co pozwo­li­ło na uwol­nie­nie nie­ru­cho­mo­ści od usta­no­wio­ne­go zabezpieczenia.