Szybka wygrana z Bankiem BPH S.A. przed Sądem Okręgowym w Siedlcach — umowa kredytu indeksowanego do CHF nieważna po 16 miesiącach procesu

Dnia 6 lute­go 2025 r. Sąd Okrę­go­wy w Sie­dl­cach, I Wydział Cywil­ny, pod prze­wod­nic­twem SSO Andrze­ja Kir­scha wydał ws. I C 1869/23 wydał wyrok, w którym:

- usta­lił, że umo­wa kre­dy­tu zawar­ta w War­sza­wie w stycz­niu 2006 r. pomię­dzy powo­da­mi a poprzed­ni­kiem praw­nym pozwa­ne­go tj. GE Money Bank S.A. — jest nie­waż­na,

- zasą­dził od pozwa­ne­go Ban­ku BPH S.A. z sie­dzi­bą w Gdań­sku na rzecz Powo­dów kwo­tę 286.665 zł wraz z usta­wo­wy­mi odset­ka­mi za opóź­nie­nie liczo­ny­mi za okres od dnia 30 grud­nia 2023 r. do dnia zapłaty,

- zasą­dził od Pozwa­ne­go na rzecz Powo­dów zwrot kosz­tów pro­ce­su w kwo­cie 11 834 zł wraz z odset­ka­mi usta­wo­wy­mi za opóź­nie­nie liczo­ny­mi od upra­wo­moc­nie­nia się orze­cze­nia do dnia zapłaty.

wyrok SO w Sie­dl­cach — Bank BPH sygn. I C 1869.23

Kolej­na wygra­na przez Kan­ce­la­rię spra­wa zosta­ła zaini­cjo­wa­na pozwem z paź­dzier­ni­ka 2023 r., czy­li postę­po­wa­nie sądo­we w I instan­cji trwa­ło ok. 16 mie­się­cy. W pozwie doma­ga­li­śmy się w imie­niu Klien­tów Kan­ce­la­rii usta­le­nia, że umo­wa kre­dy­tu indek­so­wa­ne­go w CHF jest nie­waż­na w cało­ści oraz zasą­dze­nia od ban­ku na rzecz Powo­dów zwro­tu wszyst­kich wpła­co­nych w wyko­na­niu tej nie­waż­nej umo­wy kwot, zgod­nie z obo­wią­zu­ją­cą teo­rią dwóch kondykcji.

Sąd Naj­wyż­szy w uchwa­le z dnia 16.02.2021 r., ws. III CZP 11/20 uznał teo­rię dwóch kon­dy­cji za pra­wi­dło­wy spo­sób, w któ­ry sąd może roz­strzy­gnąć o rosz­cze­niu „fran­ko­wi­cza” lub innej oso­by pokrzyw­dzo­nej kre­dy­tem walu­to­wym. Teo­ria sal­da zakła­da, że świad­cze­nie wza­jem­ne nale­ży odjąć od wzbo­ga­ce­nia. Skut­kiem takie­go dzia­ła­nia jest to, że obo­wią­zek zwro­tu obcią­ża tyl­ko jed­ną stro­nę, tę któ­ra uzy­ska­ła więk­szą korzyć, a zwrot obej­mu­je tyl­ko nad­wyż­kę war­to­ści. Teo­ria dwóch kon­dyk­cji pole­ga na tym, że każ­da ze stron ma wła­sne rosz­cze­nie o zwrot speł­nio­ne­go świad­cze­nia: bank o zwrot kwo­ty wypła­co­ne­go nomi­nal­nie kre­dy­tu, a kre­dy­to­bior­ca o zwrot świad­czeń speł­nio­nych na rzecz ban­ku. Stwier­dze­nie, że świad­cze­nie speł­nio­ne przez kre­dy­to­bior­cę jest nie­na­leż­ne, ozna­cza, co do zasa­dy, tyle, że pod­le­ga ono zwro­to­wi nawet w przy­pad­ku, kie­dy kre­dy­to­bior­ca jest jed­no­cze­śnie dłuż­ni­kiem banku.

Sąd Naj­wyż­szy wie­lo­krot­nie potwier­dzał, że teo­ria dwóch kon­dyk­cji jest obo­wią­zu­ją­cą zasa­dą praw­ną, ostat­nio na posie­dze­niu z 5 wrze­śnia 2025 roku ws. II CSKP 550/24, powo­łu­jąc się na wcze­śniej­szą uchwa­łę z 25 kwiet­nia 2024 roku.

W odpo­wie­dzi na pozew bank zakwe­stio­no­wał sta­tus kon­su­men­tów po stro­nie powo­do­wej, z uwa­gi na pro­wa­dzo­ną przez Powo­da dzia­łal­ność gospo­dar­czą, wyko­rzy­sta­nie czę­ści kre­dy­tu na refi­nan­so­wa­nie kre­dy­tu samo­cho­do­we­go oraz wykształ­ce­nie eko­no­micz­ne Powód­ki. Jako cel kre­dy­tu w umo­wie wska­za­no budo­wę domu w sys­te­mie gospo­dar­czym oraz refi­nan­so­wa­nie kre­dy­tu samo­cho­do­we­go. Jeden z kre­dy­to­bior­ców pod­czas wnio­sko­wa­nia o kre­dyt pro­wa­dził dzia­łal­ność gospo­dar­czą. W tam­tym cza­sie jeden z kre­dy­to­bior­ców był stro­ną umo­wy kre­dy­to­wej na zakup przez przed­się­bior­cę pojaz­du. Kre­dy­to­wa­ny samo­chód był środ­kiem trwa­łym w dzia­łal­no­ści Powo­da. Sąd roz­po­zna­ją­cy spra­wę nie przy­chy­lił się do zarzu­tu ban­ku, jako­by powyż­sze oko­licz­no­ści pozba­wia­ły Kre­dy­to­bior­ców sta­tu­su kon­su­men­ta i unie­moż­li­wia­ły udzie­le­nie ochro­ny, jaką dają prze­pi­sy o klau­zu­lach niedozwolonych.

W spra­wie odby­ła się jed­na roz­pra­wa, pod­czas któ­rej Sąd prze­słu­chał Powód, a następ­nie po nie­ca­łym mie­sią­cu Sąd ogło­sił korzyst­ny dla Klien­tów Kan­ce­la­rii wyrok.

Cie­ka­wost­ki procesowe:

✅ sąd wydał wyrok po 16 mie­sią­cach od zło­że­nia pozwu,

✅ Sąd zasą­dził od ban­ku na rzecz Powo­dów kwo­tę 286 tys. zł wraz odset­ka­mi usta­wo­wy­mi za opóź­nie­nie liczo­ny­mi od 30 grud­nia 2023 r. do dnia zapłaty,

✅ w spra­wie odby­ła się jed­na roz­pra­wa, pod­czas któ­rej Sąd prze­słu­chał Powodów,

✅bank kwe­stio­no­wał wystę­po­wa­nie po stro­nie powo­do­wej sta­tu­su kon­su­men­tów, wska­zu­jąc na pro­wa­dze­nie dzia­łal­no­ści gospo­dar­czej, wyko­rzy­sta­nie kre­dy­tu czę­ścio­wo na cele zwią­za­ne z pro­wa­dzo­ną dzia­łal­no­ścią gospo­dar­czą, a tak­że wykształ­ce­nie ekonomiczne,

✅ Sąd odda­lił wnio­ski stron o dopusz­cze­nie dowo­du z opi­nii bie­głe­go do spraw finan­sów i rachun­ko­wo­ści, uzna­jąc dowód ten za irre­le­want­ny dla roz­strzy­gnię­cia sprawy,

✅ Sąd nie uwzględ­nił pod­nie­sio­ne­go przez bank zarzu­tu zatrzy­ma­nia, z uwa­gi na orzecz­nic­two Try­bu­na­łu Spra­wie­dli­wo­ści Unii Euro­pej­skiej (wyrok z 14 grud­nia 2023 roku sygn. C‑28/22),

✅ Bank wniósł ape­la­cję, spra­wa cze­ka na ter­min roz­pra­wy apelacyjnej.

Bank po uzy­ska­niu wyro­ku z uza­sad­nie­niem wniósł ape­la­cję, tak­że wyrok jest nieprawomocny.