Sukces Kancelarii – wygraliśmy dla naszych Klientów ponad 1,18 miliona złotych od Raiffeisen Banku w zaledwie 14 miesięcy! wyrok SO Warszawa-Praga z 5.02.2025 ws. III C 3832/23

Wie­lu Fran­ko­wi­czów stoi przed dyle­ma­tem, czy zmia­na pla­nów życio­wych – takich jak sprze­daż obcią­żo­ne­go miesz­ka­nia i cał­ko­wi­te zamknię­cie zobo­wią­za­nia – zamy­ka dro­gę do sku­tecz­ne­go pro­ce­su z ban­kiem. Nie­daw­ny wyrok Sądu Okrę­go­we­go War­sza­wa-Pra­ga w War­sza­wie z dnia 25 lute­go 2025 roku (sygn. akt III C 3832/23), uzy­ska­ny przez naszą kan­ce­la­rię w spra­wie prze­ciw­ko Raif­fe­isen Bank Inter­na­tio­nal AG, sta­no­wi koron­ny dowód na to, że spła­ta kre­dy­tu w toku spra­wy otwie­ra dro­gę do peł­ne­go suk­ce­su finansowego.

Dzię­ki pre­cy­zyj­nie dobra­nej stra­te­gii pro­ce­so­wej, Sąd potwier­dził prze­słan­ko­wą nie­waż­ność umo­wy daw­ne­go Polban­ku z mar­ca 2008 roku i naka­zał ban­ko­wi zwrot bez­praw­nie pobra­nych nad­płat. Spra­wa zosta­ła roz­strzy­gnię­ta w bar­dzo krót­kim cza­sie. Pozew został skie­ro­wa­ny do Sądu 15 grud­nia 2023 roku, a wyrok ogło­szo­no 25 lute­go 2025 roku po prze­pro­wa­dze­niu tyl­ko jed­nej roz­pra­wy. Całe postę­po­wa­nie przed Sądem pierw­szej instan­cji trwa­ło więc zale­d­wie 14 mie­się­cy. To wyjąt­ko­wo szyb­ki wynik, bio­rąc pod uwa­gę duże obcią­że­nie war­szaw­skich sądów.

Sąd uznał mecha­nizm prze­li­cza­nia kre­dy­tu za nie­do­zwo­lo­ny, co dopro­wa­dzi­ło do uzna­nia całej umo­wy za nie­waż­ną i naka­zu zwro­tu wpła­co­nych pie­nię­dzy. Postę­po­wa­nie to wyróż­nia­ło się spraw­nym prze­bie­giem i pre­cy­zyj­nym roz­li­cze­niem stron.

Ile wyno­si wygrana?

Sąd w cało­ści uwzględ­nił rosz­cze­nia finan­so­we naszych Klien­tów. Łącz­na kwo­ta zasą­dzo­na od ban­ku to aż 1 183 210,56 zł!

W trak­cie trwa­nia umo­wy kre­dy­to­wej usta­ła wspól­ność mająt­ko­wa kre­dy­to­bior­ców, dla­te­go Sąd pre­cy­zyj­nie roz­dzie­lił tę kwo­tę, bada­jąc histo­rię wpłat w zaświad­cze­niach bankowych:

• Na rzecz powo­da zasą­dzo­no łącz­nie 1 036 464,35 zł (w tym jego udział z wpłat wspól­nych oraz całość rat wpła­ca­nych samodzielnie).
• Na rzecz powód­ki zasą­dzo­no 146 746,46 zł (jej udział z wpłat doko­ny­wa­nych w cza­sie trwa­nia wspól­no­ści majątkowej).

Bank został zobo­wią­za­ny rów­nież do zapła­ty odse­tek usta­wo­wych za opóź­nie­nie od zasą­dzo­nych kwot (liczo­nych od lute­go oraz paź­dzier­ni­ka 2024 roku), co znacz­nie powięk­szy osta­tecz­ną wypła­tę. Raif­fe­isen Bank musi tak­że zwró­cić kosz­ty prze­gra­ne­go procesu.

wyrok z 25.02.2025 III C 3832.23 SO War­sza­wa Pra­ga w War­sza­wie Raiffeisen

Umo­wa kre­dy­tu cał­ko­wi­cie spłacona

War­to pod­kre­ślić, że opi­sy­wa­na spra­wa doty­czy kre­dy­tu, któ­ry został w cało­ści spła­co­ny i zamknię­ty w toku postę­po­wa­nia sądo­we­go. Ta wygra­na to kolej­ny, twar­dy dowód na to, że cał­ko­wi­te roz­li­cze­nie się z ban­kiem nie zamy­ka dro­gi do sądu – umo­wy w peł­ni spła­co­ne rów­nież moż­na, a nawet war­to kwe­stio­no­wać. Co wię­cej, moment zamknię­cia kre­dy­tu uprasz­cza struk­tu­rę spo­ru, defi­ni­tyw­nie eli­mi­nu­je ryzy­ko dal­szych wahań kur­so­wych i pozwa­la na pre­cy­zyj­ne zażą­da­nie zwro­tu każ­dej bez­praw­nie pobra­nej zło­tów­ki. Dla Fran­ko­wi­czów, któ­rzy zamknę­li już swo­je zobo­wią­za­nia, to jasny sygnał, że ich rosz­cze­nia o zwrot nad­płat pozo­sta­ją w peł­ni aktu­al­ne i są sku­tecz­nie egze­kwo­wa­ne na dro­dze sądowej.

Naj­waż­niej­sze kwe­stie z prze­bie­gu procesu

W toku postę­po­wa­nia poja­wi­ło się kil­ka istot­nych ele­men­tów, któ­re zde­cy­do­wa­ły o spraw­nym i pomyśl­nym finale:

Mody­fi­ka­cja rosz­cze­nia w trak­cie sprawy

W trak­cie pro­ce­su stro­na powo­do­wa zde­cy­do­wa­ła się na zmia­nę stra­te­gii – wyco­fa­no żąda­nie for­mal­ne­go usta­le­nia nie­waż­no­ści umo­wy w sen­ten­cji wyro­ku, sku­pia­jąc się wyłącz­nie na rosz­cze­niu o zwrot pie­nię­dzy. Sąd umo­rzył spra­wę w zakre­sie same­go usta­le­nia nie­waż­no­ści, jed­nak zgod­nie z pra­wem musiał oce­nić waż­ność umo­wy jako prze­słan­kę do zwro­tu środ­ków. Potwier­dze­nie nie­waż­no­ści umo­wy w uza­sad­nie­niu pozwo­li­ło na zasą­dze­nie peł­nych kwot i przy­spie­szy­ło zakoń­cze­nie procesu.

Pomi­nię­cie dowo­du z opi­nii biegłego

Bank doma­gał się powo­ła­nia bie­głe­go sądo­we­go z zakre­su rachun­ko­wo­ści w celu doko­na­nia alter­na­tyw­nych prze­li­czeń. Sąd uznał ten wnio­sek za zbęd­ny. Pod­sta­wą wyli­czeń były ofi­cjal­ne zaświad­cze­nia wysta­wio­ne przez sam Raif­fe­isen Bank. Sąd wska­zał, że sko­ro bank przed­sta­wił doku­men­ty z histo­rią wpłat i nie zgła­szał błę­dów w swo­ich księ­gach, to kwo­ty te są pew­ne i nie wyma­ga­ją dodat­ko­wych analiz.

Nie­uda­na obro­na ban­ku przy zarzu­cie zatrzymania

Bank pró­bo­wał wstrzy­mać wypła­tę zasą­dzo­nych pie­nię­dzy, pod­no­sząc tak zwa­ny zarzut zatrzy­ma­nia. Chciał uza­leż­nić zwrot środ­ków od jed­no­cze­sne­go zaofe­ro­wa­nia przez klien­tów zwro­tu kapi­ta­łu kre­dy­tu (500 tys. zł), co mia­ło na celu pozba­wie­nie kre­dy­to­bior­ców pra­wa do odse­tek za opóź­nie­nie. Sąd Okrę­go­wy, powo­łu­jąc się na orzecz­nic­two Try­bu­na­łu Spra­wie­dli­wo­ści Unii Euro­pej­skiej (TSUE), w cało­ści odrzu­cił ten zarzut. Prze­pi­sy unij­ne chro­nią­ce kon­su­men­tów nie pozwa­la­ją na sto­so­wa­nie insty­tu­cji pra­wa kra­jo­we­go w spo­sób, któ­ry pozba­wiał­by klien­tów korzy­ści z odse­tek i zmniej­szał odpo­wie­dzial­ność finan­so­wą banku.

Opi­sy­wa­ny wyrok to kolej­ny dowód na sta­bil­ną linię orzecz­ni­czą sądów w spra­wach doty­czą­cych daw­ne­go Polban­ku. Pre­cy­zyj­ne sfor­mu­ło­wa­nie żądań finan­so­wych oraz opar­cie się na doku­men­tach wysta­wio­nych przez sam bank pozwa­la­ją na uzy­ska­nie peł­nej ochro­ny mająt­ko­wej w krót­kim czasie.

Wyrok jest nie­pra­wo­moc­ny, ponie­waż bank wniósł apelację.