Prawomocny wyrok po I instancji — Bank Millennium poddaje się i nie wnosi apelacji — sygn. akt: XXVIII C 1587/21.

Dnia 14 mar­ca 2025 r. Sąd Okrę­go­wy w War­sza­wie, XXVIII Wydział Cywil­ny, pod prze­wod­nic­twem SSO Ewe­li­ny Feli­siak-Sanoc­kiej wydał ws. XXVIII C 1587/21 wydał wyrok, w którym:

- usta­lił, że umo­wa kre­dy­tu zawar­ta w lutym 2008 r. pomię­dzy powo­da­mi a Ban­kiem Mil­len­nium — jest nie­waż­na,

- zasą­dził od pozwa­ne­go Ban­ku Mil­len­nium S.A. na rzecz Powo­dów łącz­nie kwo­tę 116 455,02 zł oraz 61 911,25 CHF wraz z odset­ka­mi usta­wo­wy­mi za opóź­nie­nie liczo­ny­mi od dnia 25 listo­pa­da 2023 r. do dnia zapłaty.

- zasą­dził od Pozwa­ne­go na rzecz każ­de­go z Powo­dów zwrot kosz­tów pro­ce­su – pozo­sta­wia­jąc ich wyli­cze­nie referendarzowi.

wyrok SO w War­sza­wie 14.03.2025 Mil­len­nium XXVIII C 1587.21

Powyż­sza spra­wa zosta­ła wsz­czę­ta pozwem zło­żo­nym w kwiet­niu 2021 r., czy­li Kre­dy­to­bior­cy na wyrok musie­li cze­kać aż 4 lata. Rosz­cze­nie pozwu obej­mo­wa­ło począt­ko­wo samo żąda­nie usta­le­nia nie­waż­no­ści umo­wy kre­dy­tu indek­so­wa­nej do CHF oraz rosz­cze­nie ewen­tu­al­ne o tzw. odfran­ko­wie­nie. Nato­miast w dal­szej kolej­no­ści zosta­ła zło­żo­na mody­fi­ka­cja powódz­twa, zawie­ra­ją­ca roz­sze­rze­nie żąda­nia pozwu tak­że o zwrot wszyst­kich kwot wpła­co­nych w wyko­na­niu nie­waż­nej umo­wy kre­dy­tu wraz z odset­ka­mi usta­wo­wy­mi z opóź­nie­nie, czy­li zgod­nie z obo­wią­zu­ją­cą teo­rią dwóch kon­dyk­cji. Przy­po­mnij­my, że uchwa­łą peł­ne­go skła­du Izby Cywil­nej Sądu Naj­wyż­sze­go z 25 kwiet­nia 2024 r., III CZP 25/22, w punk­cie trze­cim Sąd Naj­wyż­szy zaak­cep­to­wał tzw. teo­rię dwóch kon­dyk­cji, stwier­dza­jąc że jeże­li w wyko­na­niu umo­wy kre­dy­tu, któ­ra nie wią­że z powo­du nie­do­zwo­lo­ne­go cha­rak­te­ru jej posta­no­wień, bank wypła­cił kre­dy­to­bior­cy całość lub część kwo­ty kre­dy­tu, a kre­dy­to­bior­ca doko­ny­wał spłat kre­dy­tu, powsta­ją samo­dziel­ne rosz­cze­nia o zwrot nie­na­leż­ne­go świad­cze­nia na rzecz każ­dej ze stron.

W odpo­wie­dzi na pozew bank pod­no­sił sze­reg zarzu­tów w tym m.in. przedaw­nie­nia rosz­czeń Kre­dy­to­bior­ców o zwrot wpła­co­nych w wyko­na­niu nie­waż­nej umo­wy kwot, bra­ku moż­li­wo­ści unie­waż­nie­nia całej umo­wy kre­dy­tu, napra­wie­nia umo­wy poprzez moż­li­wość doko­ny­wa­nia spła­ty rat bez­po­śred­nio w CHF. Dodat­ko­wo bank powo­ły­wał się na moty­wa­cję, jaką kie­ro­wa­li się Kre­dy­to­bior­cy skła­da­jąc pozew, któ­rą był wzrost kur­su CHF, a tak­że wnio­sko­wał o zawie­sze­nie postę­po­wa­nia sądo­we­go do cza­su wyda­nia przez SN uchwa­ły ws. III CZP 11/21 doty­czą­cej zagad­nie­nia prawnego.

Co istot­ne bank zło­żył prze­ciw­ko Klien­tom Kan­ce­la­rii pozew o zapła­tę, tj. zwrot całe­go kapi­ta­łu kredytu.

W świe­tle wyro­ku TSUE z dnia 19 czerw­ca 2025 r. w spra­wie C‑396/24 Lubrecz­nik, nale­ży pod­kre­ślić, że:
- bank nie może docho­dzić od kon­su­men­ta zwro­tu całe­go nomi­nal­ne­go kapi­ta­łu kre­dy­tu, jeże­li nastą­pi­ły już jakie­kol­wiek spłaty,

- bank powi­nien docho­dzić jedy­nie róż­ni­cy (sal­da) pomię­dzy udo­stęp­nio­nym a nie­na­leż­nie zatrzy­ma­nym świadczeniem,

- powódz­two ban­ku o zwrot całe­go kapi­ta­łu jest nie­zgod­ne z pra­wem Unii Euro­pej­skiej i jako takie powin­no zostać odda­lo­ne przez sąd krajowy,

- nie­do­pusz­czal­ne jest wyko­rzy­sta­nie takie­go powódz­twa do prze­rwa­nia bie­gu ter­mi­nu przedawnienia,

- sąd kra­jo­wy ma obo­wią­zek aktyw­nie sto­so­wać pra­wo unijne.

Na uwa­gę zasłu­gu­je tak­że wyrok TSUE z 22.01.2026 wyda­ny ws. C‑902/24, zgod­nie z któ­rym bank może pod­no­sić zarzut potrą­ce­nia wie­rzy­tel­no­ści o zwrot kapi­ta­łu z rosz­cze­niem kon­su­men­ta, rów­nież jako zarzut ewen­tu­al­ny – tak­że wte­dy, gdy w tym samym cza­sie kwe­stio­nu­je waż­ność umo­wy. Oko­licz­ność ta wska­zu­je, że pra­wo unij­ne nie zaka­zu­je sto­so­wa­nia takiej obro­ny pro­ce­so­wej. Try­bu­nał pod­kre­ślił jed­nak, że taka stra­te­gia ban­ku nie może naru­szać ochro­ny kon­su­men­ta prze­wi­dzia­nej dyrek­ty­wą 93/13/EWG. Bank nie może dla wła­snej korzy­ści uczy­nić rosz­cze­nia wyma­gal­nym, zanim sąd nie stwier­dzi nie­waż­no­ści umo­wy. Zgod­nie z wyro­kiem, wezwa­nie ban­ku do zwro­tu kapi­ta­łu nie powo­du­je auto­ma­tycz­ne­go nali­cza­nia odse­tek za opóź­nie­nie, dopó­ki sąd nie orzek­nie nie­waż­no­ści umo­wy kre­dy­to­wej – co ochro­ni kon­su­men­tów przed tech­nicz­nym obcią­ża­niem kosz­ta­mi jesz­cze przed zakoń­cze­niem pro­ce­su. Try­bu­nał jasno rów­nież wska­zał, że roz­li­cze­nia pro­ce­so­we przy zasto­so­wa­niu zarzu­tu potrą­ce­nia muszą być tak pro­wa­dzo­ne, żeby nie odstra­sza­ły kon­su­men­tów od docho­dze­nia ich praw, w szcze­gól­no­ści nie obcią­ża­ły ich nad­mier­ny­mi kosz­ta­mi.

W spra­wie odby­ła się jed­na roz­pra­wa, pod­czas któ­rych Sąd prze­słu­chał Powo­dów, a następ­nie po kil­ku­krot­nym odro­cze­niu publi­ka­cji wyro­ku, ogło­sił korzyst­ny dla Klien­tów kan­ce­la­rii wyrok.

Bank po uzy­ska­niu wyro­ku z uza­sad­nie­niem nie wniósł ape­la­cji i roz­li­czył się z Kre­dy­to­bior­ca­mi z wpła­co­nych przez nich kwot oraz zasą­dzo­nych odse­tek usta­wo­wych za opóź­nie­nie vs. kapi­tał kre­dy­tu udo­stęp­nio­ny przez bank.

Cie­ka­wost­ki procesowe:

✅ sąd wydał wyrok dopie­ro po 4 latach od zło­że­nia pozwu,

✅ Sąd w trak­cie pro­ce­su udzie­lił Kre­dy­to­bior­com zabez­pie­cze­nia, dzię­ki cze­mu raty kre­dy­tu CHF zosta­ły wstrzymane,

✅ w spra­wie Sąd prze­pro­wa­dził jed­ną roz­pra­wę na któ­rej prze­słu­chał Klien­tów Kancelarii,

✅Kre­dy­to­bior­cy zosta­li pozwa­li przez bank o zwrot kapi­ta­łu kre­dy­tu – osta­tecz­nie bank cof­nął zło­żo­ny pozew,

✅bank pod­dał się po I instan­cji i nie wniósł ape­la­cji i roz­li­czył się z Kredytobiorcami.